Een toneel zonder musici, een concertzaal zonder muziek, een theater zonder publiek. Dit was de realiteit in de afgelopen Corona-maanden. Nu we ons leven langzaamaan oppakken gaan we op zoek naar nieuwe vormen en manieren om ons leven betekenis te geven. Canto Ostinato neemt de luisteraar mee naar een wereld van onzekerheid en spanning maar ook van verbintenis en verdieping.

De vertolkingen van Canto Ostinato hebben een bijzonder karakter. Doordat componist Simeon ten Holt de uitvoeringsmogelijkheden heeft vrijgelaten ontstaat er een unieke manier van spelen; net als bij improviseren worden de muzikale keuzes gemaakt op het moment van de uitvoering. De Matangi’s koersen door het stuk en staan voortdurend met elkaar in verbinding. Bij Canto Ostinato bestaat er dan ook geen leiding. Het stuk leidt zichzelf. Spanning en ontspanning creëren een verlangen dat plaats maakt voor diepe emotie. Simeon ten Holt componeerde met de Canto Ostinato, letterlijk vertaald ‘hardnekkig lied’, een muziekstuk waarbij tijd en ruimte los van elkaar komen te staan en waar het gaat om het ter plaatse beleven.

Het Matangi Quartet heeft Gerard de Bruyne gevraagd om bij deze concerten live te komen tekenen waarbij hij zich laat inspireren door de uitvoering van Matangi en zijn tekeningen te zien zijn op een groot scherm achter het kwartet. Zo is elk concert niet alleen een nieuwe muzikale ervaring, maar ontstaat er telkens een nieuw beeldend kunstwerk in de geest van de unieke uitvoering.

Als we beginnen staat er een groot, leeg canvas voor ons. Ieder van ons heeft zijn eigen gerei meegenomen. We weten wat erop zou kunnen komen te staan, maar we kiezen elke keer weer voor nieuwe verf, andere penselen en we mengen de kleuren opnieuw. Soms lang, soms heel even. We zijn ingetogen, uitbundig, dromerig, af en toe een tikje vilein. Berustend, opgewonden, zoet, vaag, manisch. Furieus, melig, uitdagend, aarzelend en dan weer maniakaal. Net als de luisteraar denkt te weten hoe het schilderij eruit komt te zien, verven wij alles over in ijzig lichtblauw, daarna wit en beginnen we weer met een ogenschijnlijk leeg canvas. De verf is echter nog nat en met één veeg over het doek ontstaat er iets wat we nooit samen hadden kunnen bedenken. En dan...heel plots...is alles weg.

Alle speeldata